پایگاه تخصصی برق مخابرات

راه اندازي و تنظيم يك شبكه LAN كوچك

اگر در محيط كار يا منزل خود با بيشتر از يك كامپيوتر سر و كار داريد، احتمالاً به فكر افتاده‌ايد كه آنها را به يكديگر متصل كرده و يك شبكه كوچك كامپيوتري راه بيندازيد. با اتصال كامپيوترها به همديگر مي‌توانيد چاپگرتان را بين همه آنها به اشتراك بگذاريد، از طريق يكي از كامپيوترها كه به اينترنت وصل است بقيه را نيز به اينترنت متصل كنيد، از هر يك از كامپيوترها به فايل‌هاي خود، از جمله عكس‌ها، آهنگ‌ها و اسنادتان، دسترسي پيدا كنيد، به بازي‌هايي بپردازيد كه به چند بازيكن با چند كامپيوتر احتياج دارند، و بالاخره اين كه خروجي وسايلي چون DVD player يا وب‌كم را به ساير كامپيوترها ارسال كنيد. در اين مقاله، ضمن معرفي روش‌هاي مختلف اتصال كامپيوترها به يكديگر، انجام تنظيمات دستي را براي بهره بردن از حداقلِ مزاياي يك شبكه كامپيوتري به شما نشان مي‌دهيم. ذكر اين نكته هم لا‌زم است كه قسمت اصلي مقاله به نصب نرم‌افزاراختصاص دارد اما در انتهاي مطلب درخصوص ساختار شبكه و مسائل فيزيكيآن هم توضيحاتي داده‌ايم.

روش‌هاي اتصال براي اتصال كامپيوترهايي كه در فاصله‌اي نه‌چندان دور از يكديگر قرار دارند (مثلاً در يك اتاق، سالن، يا نهايتاً طبقات مختلف از يك ساختمان مستقر هستند)، راه‌هاي مختلفي وجود دارد كه عبارتند از: ● سيم‌كشي ديتا به صورت توكار در حين ساخت ساختمان كه امروزه بسيار متداول است. در اين روش، همان گونه كه براي برق ساختمان از قبل نقشه مي‌كشند و مثلاً جاي كليدها و پريزها را مشخص مي‌كنند، براي شبكه كامپيوتري هم نقشه‌كشي و سيم‌كشي مي‌كنند. ‌●‌ قراردادن سيم‌ها در كف اتاق و اتصال كامپيوترهايي كه در يك اتاق قرار دارند. ‌●‌ استفاده از فناوري بي‌سيم ● استفاده از سيم‌كشي برق داخل ساختمان ‌●‌ استفاده از سيم‌كشي تلفن داخل ساختمان هر يك از اين روش‌ها مزايا و معايب خاص خود را دارند، اما براي به اشتراك گذاشتن چاپگر، فايل‌ها و اينترنت، بايد كامپيوترها را به نحو صحيح و مناسبي تنظيم و آماده كنيد و فرق نمي‌كند كدام روش را انتخاب كرده باشيد. به همين دليل، كار را از همين نقطه آغاز مي‌كنيم. از آنجا كه ويندوزهاي اكس‌پي و 98 پراستفاده‌ترين سيستم عامل‌ها در منازل و دفاتر كوچك هستند، نحوه اشتراك‌گذاري منابع در اين دو ويندوز را مورد بحث قرار مي‌دهيم، هر چند در مورد ساير ويندوزها مفاهيم تغيير نمي‌كنند. گام‌هاي اوليه براي راه‌اندازي شبكه در منزل خود، اين سه كار را بايد انجام دهيد: 1- انتخاب فناوري مناسب شبكه كه مورد نظر ما در اين مقاله ايترنت استاندارد است. 2- خريد و نصب سخت‌افزار مناسب اين كار، كه اصلي‌ترين آنها كارت شبكه براي هر يك از كامپيوترها و يك هاب- سوييچ است. 3- تنظيم و آماده‌سازي سيستم‌ها به نحوي كه بتوانند همديگر را ببينند و با يكديگر صحبت كنند. از اين سه مرحله، قدم سوم از همه مهمتر است. ويندوز اكس‌پي قسمتي به نام Network Setup Wizard دارد كه تنظيمات شبكه را براي شما انجام مي‌دهد. به غير از اين متخصصان هستند كه در ازاي دريافت دستمزد، شبكه شما را در محل راه‌مي‌اندازند. نام‌گذاري كامپيوترها، به اشتراك گذاشتن چاپگرها، فايل‌ها و اتصالات اينترنتي، اساسي‌ترين كارهايي هستند كه اين افراد براي شما انجام مي‌دهند. اما اگر با مشكلي مواجه بشويد يا تنظيمات كامپيوترتان به هم بخورد، بايد بتوانيد خودتان شبكه را تنظيم كنيد. كلاً بد نيست مفاهيم و اصول راه‌اندازي يك شبكه كامپيوتري را بدانيد تا به هنگام ضرورت خودتان دست به كار شويد. به طور كلي، كارهايي كه بايد انجام دهيد تا يك شبكه <مرده> (يعني شبكه‌اي كه اتصالات آن انجام شده و فقط منتظر تنظيمات نرم‌افزاري است) را <زنده> كنيد و به بهره‌برداري از آن بپردازيد، از اين قرار است: ‌●‌ نام‌گذاري كامپيوتر ● دادن آدرسIP  ● به اشتراك گذاشتن فايل‌ها ● به اشتراك گذاشتن چاپگر ● انجام تنظيمات امنيتي ● به اشتراك گذاشتن اتصال اينترنت نام‌گذاري كامپيوتر بعد از نصب سخت‌افزارهاي مورد نياز براي راه‌اندازي شبكه، نوبت به تنظيمات نرم‌افزاري آن مي‌رسد. در اولين قدم، بايد براي تك‌تك كامپيوترهاي موجود در شبكه خود اسمي منحصر به فرد و غيرتكراري تعيين كنيد. علاوه بر اسم كامپيوتر، اسم <گروه كاري> يا workgroup هم مهم است. تمام كامپيوترهاي يك شبكه كوچك بايد عضو يك گروه كاري باشند. ويندوز اكس‌پي براي نام‌گذاري كامپيوتر در ويندوز اكس‌پي، اين مراحل را دنبال كنيد: 1- پنجره Control Panel را باز كنيد. 2- اگر حالت نمايش آيكون‌ها به صورت كلاسيك نيست، روي لينك Classic View كليك كنيد. در اين حالت، برنامه System را اجرا كنيد. 3- در كادر محاوره ظاهر شده، صفحه Computer Name را انتخاب كنيد. (شكل 1). 4- همان طور كه ملاحظه مي‌كنيد، كامپيوتر يك اسم كامل دارد و يك گروه كاري. روي دكمه Change كليك كنيد تا كادر محاوره بعدي ظاهر شود (شكل 2). 5- در كادر اول، اسمي را تايپ كنيد كه مي‌خواهيد به كامپيوتر اختصاص بدهيد. اين اسم هر چيزي مي‌تواند باشد، فقط نبايد تكراري شود. مثلاً اسم كامپيوتر اول را  PC1 بگذاريد. 6- در كادر دوم، اسمي را كه مي‌خواهيد به گروه كاري خود اختصاص دهيد وارد كنيد. مثلاً My Office يا My Home  يا هر چيز ديگر. حتي خود Workgroup هم بد نيست. 7- در پايان OK و دوباره OK را بزنيد. اگر ويندوز خواست ري‌استارت كند، قبول كنيد. ويندوز 98 براي نام‌گذاري كامپيوتر در ويندوز 98، اين مراحل را دنبال كنيد: 1- با كليكِ راست روي آيكون Network Neighborhood روي دسكتاپ، گزينه Properties را انتخاب كنيد. 2- در كادر محاوره ظاهر شده، به صفحه Identification برويد (شكل 3). 3- در كادر اول، اسم كامپيوتر و در كادر دوم اسم گروه كاري مورد نظر را وارد كنيد. بعد از تنظيم نام براي تك‌تك كامپيوترها و گذاشتن يك اسم براي گروه كاري تمام آنها، كامپيوترها را داراي هويت كرده و در يك گروه جاي داده‌ايد. حالا نوبت به دادن آدرس IP مي‌رسد. آدرسIP  آدرسIP، نشاني هر كامپيوتر در شبكه است. كامپيوترها از طريق اين نشاني است كه يكديگر را در شبكه پيدا مي‌كنند. در هر شبكه، آدرسIP هر كامپيوتر بايد منحصر به فرد و غير تكراري باشد. درباره IP و آدرس‌دهي از اين طريق، زياد مي‌توان صحبت كرد، اما از آنجا كه در اين مقاله قصد پرداختن به تئوري‌ها را نداريم، بلافاصله دست به كار مي‌شويم. فقط ذكر اين نكته را لازم مي‌دانيم كه آدرس IP در واقع يك شماره چهار قسمتي است. هر قسمت، عددي  از صفر تا 255 است كه با علامت نقطه از قسمت بعدي جدا مي‌شود. مثلاً 192.168.0.1 يك آدرس IP است. مفهوم ديگر subnet mask است، كه توضيح آن هم از حوصله اين مقاله خارج است. فقط اين را قبول كنيد كه در يك شبكه كوچك، subnet mask را به صورت 255.255.255.0 تعيين مي‌كنيم. در يك شبكه كوچك، براي تمام كامپيوترها سه قسمت اولِ آدرسIP را يكسان مي‌گيريم و فقط قسمت چهارم را براي هر كامپيوتر عدد متفاوتي در نظر مي‌گيريم. مثلاً در كامپيوتر اول آدرس 192.168.0.1 در كامپيوتر دوم آدرس 192.168.0.2 و به همين ترتيب در بقيه كامپيوترها قسمت چهارم آدرسIP را عدد متفاوتي مي‌دهيم. براي دادن آدرسIP به كامپيوترها، ويندوز اكس‌پي و 98 فرق زيادي با هم ندارند. ما مراحل را براي ويندوز اكس‌پي ذكر مي‌كنيم، اما ويندوز 98 هم كمابيش به همين صورت است، منتها در ويندوز 98 براي رسيدن به كادر محاوره مربوطه، بايد روي آيكون Network Neighborhood كليك راست كنيد و گزينه Properties را بزنيد. اكنون:   1- از پنجره Control Panel به قسمت Network Connections  برويد. 2- آيكون Local Area Connection را پيدا و روي آن دوبار كليك كنيد. 3- در كادر محاوره ظاهر شده، گزينه (Internet Protocol TCP/IP) را انتخاب و دكمه Properties را كليك كنيد. 4- در كادر محاوره بعدي (شكل 4)، ابتدا گزينه Use the following IP address را انتخاب كنيد و سپس دو قسمت IP address و subnet mask را پر كنيد. در قسمت اول يك آدرسIP وارد كنيد، مثلاً 192.168.0.1 در قسمت دوم هم  255.255.255.0 را وارد كنيد. 5- دكمه OK و دوباره OK را بزنيد. بعد از اين كه به همين ترتيب به بقيه كامپيوترها هم آدرسIP داديد، نوبت به share كردن فايل‌ها و فولدرها مي‌رسد. شبكه‌اي كه نتواند فايل‌هايش را با ديگران سهيم كند، زياد به درد نمي‌خورد. مثلاً مي‌توانيد مجموعه فايل‌هاي MP3 و موسيقي خود را در يكي از كامپيوترها بگذاريد و با share كردن آنها، به بقيه كامپيوترها هم اجازه دسترسي بدهيد. به اشتراك گذاشتن فايل‌ها يكي از كاربردهاي اصلي شبكه، به اشتراك گذاشتن فايل‌ها ميان كامپيوترها است. اين كار در ويندوز، به ويژه ويندوز اكس‌پي، بسيار آسان است. ويندوز اكس‌پي پنجره My Computer يا Windows Explorer را باز و فولدري را پيدا كنيد كه مي‌خواهيد فايل‌هاي آن را با ديگران به اشتراك بگذاريد. سپس با كليكِ راست روي آن فولدر، گزينه Sharing and Security را انتخاب كنيد. در كادر محاوره ظاهر شده، به صفحه Sharing برويد (شكل 5). حالا گزينه Share this folder را انتخاب كنيد و اسمي را براي فولدر تايپ كنيد كه مي‌خواهيد در شبكه به آن اسم شناخته شود. وقتي فولدري را در شبكه به اشتراك مي‌گذاريد، اين اختيار را داريد كه نوع دسترسي به آن (و فايل‌هاي موجود در آن) را تعيين كنيد. اين دسترسي مي‌تواند به صورت فقط خواندني (read-only) باشد، يا دسترسي كامل. (full control) وقتي دسترسي به صورت فقط خواندني باشد، كاربر اجازه ندارد فولدر را حذف يا چيزي داخل آن كپي كند، اما مي‌تواند محتواي فولدر را مشاهده و در صورت نياز آن را در كامپيوتر خود كپي كند. حتي مي‌تواند ازهمان جا به اجرا يا (مثلاً در مورد موسيقي) به پخش فايل‌ها بپردازد. در اين رابطه در قسمت تنظيم امنيت بيشتر صحبت خواهيم كرد. براي دسترسي به فولدري كه به اشتراك گذاشته شده است، ازMy Computer، لينك My Network Places را كليك كنيد. اگر كسي در كامپيوتر خود فولدري را به اشتراك گذاشته باشد، اسم آنها در پنجره شما ظاهر خواهد شد. از اين جا به بعد، مثل اين است كه آن فايل‌ها و فولدرها در كامپيوترخود شما هستند. با كليك مضاعف روي اسم يك فولدر، مي‌توانيد محتواي آن را مشاهده كنيد. اگر بخواهيد مي‌توانيد فايل يا فولدر را به كامپيوتر خودتان منتقل كنيد. و اگر اجازه داشته باشيد، مي‌توانيد فايلي را حذف يا rename كنيد. ويندوز 98 براي استفاده از امكانات sharing در ويندوز 98، ابتدا بايد بررسي كنيد ببينيد اين قابليت در سيستم فعال شده است يا نه. براي اين منظور، روي آيكون Network Neighborhood كليك راست كرده و گزينه Properties را برگزينيد. در كادر محاوره ظاهر شده، گزينه Clients for Microsoft Networks بايد ديده شود. (شكل 6) وقتي يك كامپيوتر،<مشتري> يا client يك شبكه است، يعني مي‌تواند با ساير كامپيوترهاي مشتري آن شبكه به مبادله اطلاعات و share كردن فايل بپردازد. در ويندوز 98 يا Me، هنگامي كه كارت شبكه را نصب كرده و تنظيمات اوليه را انجام مي‌دهيد، نرم‌افزارClients for Microsoft Software در فرآيند نصب به سيستم اضافه مي‌شود، ولي اگر چنين نشده بود خودتان مي‌توانيد اين كار را انجام دهيد: 1- روي دكمه Add در كادر محاوره Network Properties (شكل 6) كليك كنيد. 2- از فهرستي كه ظاهر مي‌شود گزينه Client را انتخاب كنيد. 3- با كليك روي Add، فهرستي از شركت‌ها و فروشنده‌ها در سمت چپ ظاهر مي‌شود. شما Microsoft را انتخاب كنيد. با اين كار فهرستي از محصولات نرم‌افزاري مايكروسافت در سمت راست ظاهر مي‌شود. 4- از اين فهرست، Clients for Microsoft Networks را انتخاب و OK كنيد. ويندوز شروع به نصب اين نرم‌افزار و فايل‌هاي مربوطه مي‌كند و ممكن است سي‌دي ويندوز 98 را از شما بخواهد. بعد از نصب نرم‌افزار، بايد دوباره به كادر محاوره Network (شكل 6) برگرديد، و قابليت file sharing را فعال كنيد. براي اين منظور، روي دكمه File and Print Sharing كليك كنيد. صفحه كوچكي با دو گزينه باز مي‌شود، يكي براي فايل و ديگري براي چاپگر. هردو گزينه را علامت بزنيد و OK كنيد. حالا به صفحه Access Control رفته و گزينه Sharelevel Access Control را انتخاب كنيد. در پايان OK بزنيد. احتمالاً ويندوز از شما مي‌خواهد كه سيستم را ري‌استارت كنيد. حالا مي‌توانيد فولدرهاي مورد نظر خود را به اشتراك بگذاريد. نحوه انجام اين كار، با ويندوز اكس‌پي زياد فرقي ندارد يعني روي فولدر مورد نظر كليكِ راست كرده و گزينه Sharing را برمي‌گزينيد. كادر محاوره ظاهر شده (شكل 7) همه چيز را به روشني نشان مي‌دهد. تنظيمات امنيتي براي تعيين نوع دسترسي كاربران به يك فولدر share شده، ويندوز اكس‌پي با 98 كمي فرق دارد. منظور از تنظيمات امنيتي تعيين سطح دسترسي است كه يك كاربر از راه دور مي‌تواند روي يك فايل يا فولدر share شده داشته باشد. اين كار در دو حالت اصلي <خواندن> و <نوشتن> مي‌تواند باشد. وقتي مي‌گوييم خواندن، يعني كاربر مي‌تواند محتواي فولدر را ببيند، فايل‌هاي آن را باز، اجرا، پخش يا مشاهده كند، و در صورت نياز آنها را به كامپيوتر خود كپي كند. اما نوشتن، يعني اين كه كاربر مي‌تواند فايل‌هاي خود را داخل آن فولدر كپي كند، در صورت لزوم فايل يا تمام فولدر را حذف كند، يا اسم فايل‌ها يا فولدر را تغيير دهد. اين كارها در ويندوز اكس‌پي به صورت كاملاً تفكيك شده و جزء به جزء قابل تنظيم هستند. مثلاً اجازه <ديدن محتواي فولدر> از اجازه <اجراي فايل‌هاي فولدر> كاملاً تفكيك شده‌اند، در حالي كه عملاً هر دو اين كارها جزو <خواندن> محسوب مي‌شوند. اين در حالي است كه ويندوز 98 صرفاً همين دو اجازه خواندن و نوشتن را تعيين مي‌كند. اگر دوباره به شكل7 نگاه كنيد، مي‌بينيد كه سه گزينه ReadOnly ،Full و Depends on Password در قسمت Access Type ارائه شده‌اند. گزينه اول، يعني كاربر فقط مي‌تواند از فولدر share شده استفاده كند. گزينه دوم، يعني كاربر مي‌تواند هر كاري با آن فولدر انجام دهد (حتي حذفش كند). و گزينه سوم مي‌گويد بسته به رمز عبوري كه كاربر وارد مي‌كند، مجوز او فرق مي‌كند. با انتخاب اين گزينه، قسمت پاييني صفحه هم فعال مي‌شود. در ويندوز اكس‌پي كار دقيق‌تر است. اگر در كادر محاوره‌اي مربوط به share كردن فولدر(شكل 5) روي دكمه Permissions كليك كنيد، كادر محاوره ديگري ظاهر مي‌شود. (شكل 8) در اين حالت، گزينه‌هايFull Control ، Change و Read را مي‌بينيد كه هر كدام مي‌توانند پذيرفته (allow) يا رد (deny) بشوند. به طور پيش‌فرض، فقط گزينه Read پذيرفته است، كه يعني كاربران فقط اجازه ديدن و استفاده از فايل‌ها را دارند، نه چيز ديگر. اگر دقت كرده باشيد، در كادر محاوره Permissions (شكل 8) فهرستي از كاربران ارائه شده است. در اين شكل شما Everyone را مي‌بينيد كه دسترسي وي Read تعيين شده است. يعني هر كس كه اين فولدر share شده را بخواهد، فقط مي‌تواند آن را ببيند و استفاده كند. ولي شايد بخواهيد براي كاربران مختلف دسترسي‌هاي متفاوت تعريف كنيد. مثلاً كاربرAdministrator مي‌تواند دسترسي كامل داشته باشد. براي اين منظور، با كليك روي دكمه Add فهرستي از كاربران تعريف شده در سيستم را خواهيد ديد. كاربر يا گروه كاربري مورد نظر خود را انتخاب و OK  كنيد. حالا مي‌توانيد براي اين كاربر، دسترسي متفاوتي تعريف كنيد. به اشتراك گذاشتن چاپگر Share كردن چاپگر در ويندوز اكس‌پي بسيار آسان است: 1- از منوي استارت، گزينه Printers and Faxes را كليك كنيد. 2- با كليك راست روي آيكون چاپگري كه قصد share كردن آن را داريد، گزينه Properties را برگزينيد. 3- در كادر محاوره ظاهر شده، به صفحه Sharing رفته و گزينه Share this printer را علامت بزنيد. 4- بعد از دادن يك اسم مناسب براي چاپگر خود، دكمه OK را كليك كنيد. حالا اگر بخواهيد از كامپيوتر خود به چاپگري دسترسي پيدا كنيد كه در شبكه share شده است، بايد به پنجره Printers and Faxes برويد و از ستون سمت چپ، Add a new printer را انتخاب كنيد. ويزاردي شروع به كار مي‌كند كه در يك مرحله از آن سؤال مي‌شود كه آيا چاپگر به كامپيوتر خودتان متصل است يا جزء چاپگرهاي شبكه (شكل 9). شما بايد گزينه مربوط به چاپگر شبكه را انتخاب و سپس Next را بزنيد.  بعد در شبكه جستجو كنيد و چاپگر مورد نظر را پيدا كنيد. پس از نصب چاپگر، مي‌توانيد به چاپ اسناد خود بپردازيد. درست مثل اين كه چاپگر به كامپيوتر خودتان متصل است. در ويندوز 98 هم، نحوه به اشتراك گذاشتن چاپگر و همچنين نصب چاپگر شبكه در سيستم محلي به همين صورت است. به اشتراك گذاشتن اتصال اينترنت مايكروسافت با آگاهي از رواج شبكه‌ها كامپيوتري در خانه‌ها، اولين بار Internet Connection Sharing يا ICS را در ويندوز 98 به راه انداخت. اين قابليت با ويژگي‌هاي بهتر، بعدها در ويندوز اكس‌پي هم گنجانده شد. با استفاده از ICS اين امكان براي شما فراهم مي‌شود كه وقتي يكي از كامپيوترها به اينترنت متصل است (از طريق مودم يا DSL يا ISDN و غيره)، بقيه كامپيوترهاي شبكه را از طريق اين كامپيوتر به اينترنت متصل كنيد. به عبارت ديگر در اينجا اتصال اينترنتي خود را با ديگران شريك مي‌شويد (يا share مي‌كنيد). اين ايده گرچه به لحاظ تئوري چيز ساده‌اي است، اما در اولين نسخه‌هاي ICS اشكالاتي وجود داشت كه اين كار را دشوار مي‌كرد. بعدها با  اصلاح اين اشكالات در ويندوز اكس‌پي، كار بسيار آسان شد. ويندوز اكس‌پي 1- پنجره Control Panel را باز و روي آيكون Network Connections دو بار كليك كنيد. 2- با كليكِ راست روي آيكون Local Area Connection يا High Speed Networking، گزينه Properties را انتخاب كنيد. 3- در كادر محاوره ظاهر شده، به صفحه Advanced برويد (شكل 10). 4- گزينه Allow other network users to connect را علامت زده و OK كنيد. توجه داشته باشيد كه اين كارها را روي كامپيوتري انجام مي‌دهيد كه مستقيماً به اينترنت متصل است. ويندوز 98 سرويس ICS در ويندوز 98 به خودي خود نصب نمي‌شود. بنابراين قبل از تنظيم كردن، بايد آن را نصب كنيد: 1- از پنجره Control Panel روي آيكون Add/Remove Programs دو بار كليك كنيد. 2- به قسمت Windows Setup رفته و گزينه Internet Tools را باز كنيد. 3- گزينه Internet Connection Sharing را علامت زده و OK كنيد. 4- بعد از نصب ICS، برنامه ويزارد آن بالا مي‌آيد. پيغام‌ها را مطالعه كنيد و چندبار Next بزنيد. اگر قبلاً در كامپيوتر خود تنظيمات مربوط به اتصال اينترنتي را برقرار نكرده باشيد، ويزارد ديگري ظاهر مي‌شود كه اين تنظيمات را انجام مي‌دهد (اين دو ويزارد را با هم اشتباه نگيريد). وقتي كارويزارد اينترنتي تمام شد، دوباره به ويزارد ICS برمي‌گرديد. 5- ويزارد ICS از شما مي‌خواهد كه يك فلاپي ديسك داخل درايو بگذاريد. اين فلاپي براي تنظيم بقيه كامپيوترهاي ويندوز 98 براي ايجاد اتصال اينترنتي لازم خواهد شد. ساختار شبكه تا اينجا مطالبي را كه گفتيم مربوط به زمان بعد از انجام اتصالات فيزيكي يا به اصطلاح كابل‌كشي شبكه است. حالا ببينيم خود اين كابل‌كشي به چه صورت مي‌تواند انجام شود. همان طور كه گفتيم، راه‌هاي مختلفي براي وصل كردن كامپيوترها به يكديگر وجود دارد كه آسان‌ترين و در دسترس‌ترين آن‌ها اترنت است. لوازم و تجهيزات مورد نياز براي ساخت يك شبكه اينترنتي مي‌تواند به سادگي فقط اتصال دو كارت شبكه يا به پيچيدگي ارتباط چند روتر و سوييچ باشد. و در واقع همين انعطاف‌پذيري اين سيستم است كه باعث شده شركت‌هاي بزرگ و كوچك به سمت  استفاده از آن بروند. از مزاياي سيستم شبكه‌بندي اينترنت مي‌توان به اين موارد اشاره كرد:  - سريع‌ترين تكنولوژي شبكه‌بندي خانگي است (100Mbps)  -  اگر كامپيوترها فاصله زيادي از يكديگر نداشته باشند، هزينه آن بسيار پايين است. -  قابل اطمينان است. -  نگهداري آن آسان است. -  تعداد دستگاه‌هايي كه مي‌توان به شبكه متصل نمود تقريباً نامحدود است. -  به لحاظ پشتيباني و اطلاعات فني بسيار فراگير است. -  برخي از نقاط منفي اين تكنولوژي عبارتند از: -  براي وصل كردن بيشتر از دو كامپيوتر به يكديگر، به تجهيزات اضافي نياز است.  - در صورت نياز به كابل‌كشي اضافي و نصب پريز، ممكن است هزينه‌ها بالا برود. -  راه‌اندازي و تنظيمات اوليه آن مي‌تواند دشوار باشد. -  اصطلاحات فني و تعداد انتخاب‌ها مي‌تواند گمراه‌كننده باشد. تجهيزات مورد نياز اترنت با دو سرعت 10Mbps و 100Mbps موجود است و بيشتر كارت‌هاي شبكه مي‌توانند با هر دو سرعت كار كنند، اما امروزه دليلي ندارد از كارت‌هاي 10Mbps استفاده كنيد. و در بسياري از مواقع تقريباً پيدا كردن كارت‌هاي 10 Mbps غيرممكن است. براي وصل كردن كارت‌هاي شبكه نيز دو نوع كابل وجود دارد كه عبارتند از كابل هم‌محور (coax) و كابل زوجي به هم تابيده (UTP) كه اولي تقريباً منسوخ شده و امروزه از UTP در انواع Cat5e ،Cat5 و Cat6 استفاده مي‌شود. كابل UTP كابلي است متشكل از 8 سيم باريك‌ شبيه به سيم تلفن است. به دو سر اين سيم كانكتور يا jack مي‌زنند كه به RJ54 موسوم است. يك سر اين سيم به كارت شبكه كامپيوتر و سر ديگر آن به دستگاهي وصل مي‌شود به نام سوييچ (شكل 11). تمام كامپيوترهاي موجود در يك شبكه، از طريق كابل‌هايUTP به سوييچ متصل هستند و سوييچ جاي تك‌تك كامپيوترها را مي‌داند. بنابراين وقتي كامپيوتري اطلاعاتي را براي كامپيوتر ديگر ارسال مي‌كند، اين ارسال در واقع به واسطه سوييچ تبادل مي‌شود. يعني سوييچ اطلاعات را از كامپيوتر مبدا مي‌گيرد و به كامپيوتر مقصد تحويل مي‌دهد. سوئيچ‌ها اندازه‌هاي مختلفي دارند و اين اندازه از روي تعداد پورت‌شان (يعني تعداد كامپيوتري كه مي‌توان به آنها وصل كرد) مشخص مي‌شود. سوئيچ‌هاي 4 پورتي، 8 پورتي، 16 پورتي، 24 پورتي و بالاتر در بازار موجود مي‌باشند. براي يك شبكه كوچك خانگي، معمولاً يك سوييچ 8 پورتي يا احتمالاً 16 پورتي كافي است. اگر دوست نداريد سيم‌هاي شبكه كف اتاق را بپوشانند، مي‌توانيد سيم‌ها را از كانال‌هايي عبور دهيد موسوم به duct كه روي ديوار نصب مي‌شوند. سيم‌ها داخل داكت قرار مي‌گيرند و در محل استقرار كامپيوتر، از داكت بيرون مي‌آيند و به كارت شبكه كامپيوتر متصل مي‌شوند. اگر بخواهيد كار را از اين هم تميزتر انجام دهيد، مي‌توانيد روي ديوار، پريز‌هاي مخصوص شبكه (موسوم به keystone) را نصب كنيد و با كابل‌هاي آماده (موسوم به patch cord) كارت شبكه را به پريز متصل نماييد. بد نيست بدانيد كه براي وصل كردن فقط دو كامپيوتر به يكديگر نيازي به سوييچ نيست و كافي است از طريق يك كابلUTP مخصوص موسوم به crossover مستقيماً كارت شبكه دو كامپيوتر را به هم وصل كنيد. نتيجه‌گيري در اين مقاله نحوه اتصال دو يا چند كامپيوتر و چاپگر به يكديگر و تشكيل يك شبكه محلي را فرا گرفتيد. تأكيد اصلي مقاله بر انجام تنظيمات نرم‌افزاري ويندوز بود. اگر هنوز با مباني شبكه آشنايي نداريد يا بعضي مفاهيم برايتان ناآشنا هستند مي‌توانيد به مقالات مقدماتي همين ويژه‌نامه مراجعه نماييد. سید مهرداد قادریان

نسل آينده مراكز داده

Next Generation Data Center

نياز به تغيير نياز به كنترل هزينه‌هاي عملياتي مراكز داده، منجر به يكپارچه شدن بسياري از تجهيزات و برنامه‌ها نظير سرورها، برنامه‌هاي كاربردي، مراكز ذخيره‌سازي و حتي خود مركز داده شده ‌است.   عامل ديگري كه به اين تغييرات سرعت بيشتري بخشيده، نياز به انعطاف‌پذيري بالا‌ در قابليت ارائه سرويس‌ها، برنامه‌هاي كاربردي، تداوم سرويس‌هاي مراكز داده (به صورت متمركز يا توزيع‌شده) است. يكپارچه‌شدن اين منابع امكان ارائه سرويس‌هاي متنوع‌تري را در بازار رقابت سرويس‌هاي IT فراهم مي‌نمايد.   امكان به اشتراك‌گذاري منابع برنامه‌هاي كاربردي در عين اعمال سياست‌هاي كنترل دسترسي، سياست‌هاي امنيتي و مسيريابي مناسب، راهكار بهبود ارائه سرويس براي صاحبان مراكز داده و كاهش هزينه‌هاي جاري به‌شمار مي‌رود. ضمن‌آن‌كه با توجه به امكانات جداسازي ترافيك در مراكز داده به صورت مجازي، به اشتراك گذاري منابع برنامه‌هاي كاربردي امن مي‌شود. عامل ديگري كه در روند تغييرات در ساختار مراكز داده تأثير دارد، نحوه مديريت فضا و ظرفيت مراكز است. با افزايش برنامه‌هاي كاربردي و سرويس‌ها در مراكز داده، توان مصرفي، امكانات تهويه مطبوع، نحوه كابل كشي و بسياري از اين موارد دستخوش تغيير مي‌شود كه براي استفاده بهينه از اين منابع لازم است ساختار مراكز داده تحول پيدا كند. تركيب در مراكز داده مفهوم تركيب در مركز داده اين است كه با توجه به فضاي موجود مركز، تعداد سرورها و در نتيجه سرويس‌ها را افزايش دهيم. در اين نسل از مراكز داده برخلاف نسل قبلي، براي هر گروه از برنامه‌هاي كاربردي، يك Server Farmجدا تخصيص داده نمي‌شود. در اين نسل كليه زيرساخت‌هاي ارتباطي برنامه‌هاي كاربردي به صورت متمركز ارائه مي‌شوند. در نتيجه مديريت نيز لزوماً بر چندين ناحيه اعمال نمي‌گردد. در شكل‌هاي 1 و2 زير ساختار اين دو نسل با هم مقايسه شده‌اند. همان‌طوركه مشاهده مي‌شود، در نسل قبلي سه Server Farm مجزا براي اينترنت، اينترانت و اكسترانت درنظرگرفته شده است. درحالي كه در نسل جديد كليه سرويس‌ها به صورت تركيبي از طريق يك Server Farm  ارائه مي‌شوند. تركيب شدن سرويس‌ها در مراكز داده از دو ديدگاه قابل بررسي است: ديدگاه اول، ديدگاه مبتني‌بر سرويس بود كه از جهاتي صرف‌نظر از پيچيدگي مديريت سرويس‌ها، منافع زيادي را براي صاحبان مراكز داده در بر داشت. ديدگاه دومي كه به تازگي مطرح شده، ديدگاه اتصالات شبكه‌اي Server Farmهاست. با توجه به افزايش تعداد سرويس‌ها و تركيب آن‌ها به منظور كاهش تعداد سرورها، تعداد پورت‌هاي مورد نياز هر سيستم افزايش خواهد يافت و به دنبال آن سرويس‌هاي ارتباطي قوي‌تري مورد تقاضا قرارمي‌گيرد. به اين ترتيب لازم است ساختار شبكه از لحاظ زيرساخت‌هاي ارتباطي تقويت شود و ضريب گذردهي تجهيزات سوييچينگ شبكه بايد به گونه‌اي افزايش يابد كه بتواند پاسخگوي ترافيك كليه برنامه‌هاي كاربردي در مركز داده باشد. تركيب در ساختار سرورها تركيب در ساختار سرورها به معناي كاهش تعداد سرورها از لحاظ سخت‌افزاري است. نقطه قوت كاهش تعداد سرورها، كاهش زمان رفع عيب، كاهش تعداد نيروهاي متخصص، كاهش تعداد تجهيزات يدكي و به طور كلي سهولت نگهداري است. اما تركيب سرورها و ارائه چندين برنامه كاربردي از طريق يك سرور، استفاده از سرورهاي قدرتمند و در مواردي گرانقيمت را لازم مي‌سازد. اين سرورها بايد بتوانند در يك زمان، به درخواست‌هاي زيادي پاسخ دهند. به‌طور مثال، سرورهايي كه قابليت ارائه چندين سرويس را به صورت تركيبي با حجم ترافيك بالاي برنامه‌هاي كاربردي امروزي دارا مي‌باشند، بايد حداقل از رابط شبكه‌اي با ظرفيت  چند گيگابايتي پشتيباني نمايند.   فناوري‌هاي مطرح در اين زمينه Blade Serverهايي هستند كه به‌رغم حجم پايين فضاي موردنياز، قدرت پردازشي قابل توجهي دارند. اين سرورها با آن‌كه از ظرفيت بالايي در قسمت I/O برخوردارند، از لحاظ كابل‌كشي و نصب در رك‌ها بسيار مناسبند. زيرا نيازي به تجهيزات جانبي ندارند. براي انتخاب I/Oها در اين نوع سرورها دو فناوري Pass-through و Network fabric وجود دارند كه مي‌توان متناسب با ساختار شبكه، از هر يك از آن‌ها استفاده نمود. فناوري Pass-through كليه سرورها را به صورت مستقيم به شبكه متصل مي‌نمايد. در اين فناوري براي اتصال به شبكه نياز به كابل‌كشي خارجي وجود دارد. درحالي‌كه در فناوري Network fabric تعدادي سوييچ در شاسي سرورها وجود دارند كه مي‌توانند عمل سوييچينگ ترافيك سرورها را انجام دهند و براي اتصال به شبكه نيازي به كابل‌كشي خارجي براي سرورها وجود ندارد و كليه سرورها از قبل به سوييچ‌هاي داخل رك‌ها متصل مي‌باشند. سوييچ‌هاي داخل اين رك‌ها با تعدادي Uplink به زيرساخت مركز داده متصل مي‌شوند. تركيب در ساختار سيستم‌هاي ذخيره‌سازي  تركيب در ساختار سيستم‌هاي ذخيره‌سازي، به معناي مهاجرت از سيستم‌هاي ذخيره‌سازي متصل به سرورها، به سمت سيستم‌هاي ذخيره‌سازي متمركز است. اين سيستم‌هاي Direct Attached Storage Disk) DASD) به صورت مستقيم به سرورها متصلند و به صورت توزيع شده در سطح مراكز داده فعاليت مي‌نمايند. براي بهينه‌سازي فضاي ذخيره اطلاعات در مراكز داده نسل جديد، از سيستم‌هاي Storage Area Network) SAN) استفاده مي‌شود. اين سيستم‌ها به صورت متمركز عمل مي‌كنند و به جاي اتصال به سرورها، از طريق كانال‌هاي فيبرنوري به زيرساخت مراكز داده متصل مي‌باشند. با بهر‌ه‌گيري از امكانات SANها مي‌توان به صورت متمركز كليه اطلاعات ذخيره شده را مديريت نمود و فضاي ذخيره‌سازي را مجزا كرد. استفاده از اين تجهيزات، تعداد پورت‌هاي پرسرعت فيبرنوري را در لايه لبه و هسته مركز داده افزايش مي‌دهد. البته بايد براي اطمينان از در دسترس‌بودن سرويس ذخيره‌سازي، از ساختار‌هاي افزونه براي اين تجهيزات استفاده نماييم كه متناسب با ساختارشان هزينه بالايي در بر دارند. تركيب برنامه‌هاي كاربردي چند لايه‌اي يكپارچه‌سازي در برنامه‌هاي كاربردي شامل مهاجرت به سمت برنامه‌هاي تحت وب (به‌رغم جدا بودن فيزيكي سرورهاي وب)، برنامه كاربردي و پايگاه داده، استفاده از سرويس‌هاي استاندارد شده وب، و پشتيباني از SOA است. سرويس‌هاي شبكه‌اي در مراكز داده، ابزار ايمن‌سازي، توسعه، Caching ديناميك و استاتيك برنامه‌هاي كاربردي و ساير امكانات را براي كليه لايه‌ها در همه Applicationها فراهم مي‌نمايند. سرويس‌هاي شبكه‌اي مستقل از ساختار منطقي برنامه‌هاي كاربردي ارائه مي‌شوند. امنيت اطلاعات و برنامه‌هاي كاربردي‌ امنيت اطلاعات و برنامه‌هاي كاربردي نيز از طريق سرويس‌هاي مراكز داده فراهم مي‌شود. امنيت اطلاعات در مراكز داده به معناي حفظ محرمانگي، يكپارچگي و در دسترس بودن اطلاعاتي است كه در Server Farmها ذخيره شده است. اين امنيت با كاهش اثرات حملات به سرورها، برنامه‌هاي كاربردي، سيستم‌هاي ذخيره‌سازي اطلاعات و زيرساخت شبكه، توسط سيستم‌هاي حفاظتي طراحي و تامين مي‌گردد. با توجه به اين نكته كه تركيب فضاها در مراكز داده نسل جديد ساختار امنيتي مناسب و مستحكم‌تري را مي‌طلبد، سيستم‌هاي نرم‌افزاري و سخت‌افزاري بسيار پيشرفته‌تر از سيستم‌هاي قبلي خواهند بود. به طور كلي امنيت در مراكز داده نسل جديد، در سه لايه سرورهاي برنامه‌هاي كاربردي، اطلاعات و زيرساخت پياده‌سازي مي‌شود.   امنيت در سرورها و برنامه‌هاي كاربردي امنيت سرورها و برنامه‌هاي كاربردي در مراكز داده شامل تقسيم‌كردن سرورهاي مختلف در لايه Application درServer Farm، محافظت در برابر عدم ارائه سرويس (Denial of Service :DoS)، عدم ارائه سرويس به‌صورت توزيع‌شده (Distributed Denial of Service :DDoS) و حفاظت و تشخيص تهاجم و حفاظت در برابر انواع ويروس‌هاي شبكه مي‌باشد. براي پياده‌سازي اين امكانات امنيتي در مركز داده، از سرويس‌هاي شبكه‌اي استفاده مي‌شود. اين سرويس‌ها با بهره‌مندي از امكانات يك كلا‌ينت بر روي سرور، برنامه‌هاي كاربردي محيط اجراي برنامه را تحت كنترل قرار مي‌دهند. اين سرويس‌ها معمولاً عبارتند از: سيستم‌هاي IDS ،IDP، ابزار پيشگيري از DoS، آناليز ترافيك و فايروال. حفاظت از داده‌ها به طور كلي امنيت اطلاعات شامل محافظت اطلاعات ذخيره‌شده در مركز‌داده مي‌شود. اين اطلاعات ممكن است به صورت مستقيم روي سرورها نگهداري شوند (DASD) و يا از طريق شبكه IP به SANها انتقال يابند. به‌هرحال، اين اطلاعات بايد مستقل از محيط نگهداريشان محافظت شوند. زماني‌كه اطلاعات در شبكه IP نگهداري مي‌شود، كليه تمهيداتي كه براي محافظت از سرورها لا‌زم است، در اينجا نيز به كار گرفته مي‌شوند.   در مواردي كه اطلاعات در ذخيره سازهاي SAN نگهداري مي‌شود، مكانيزم‌هاي امنيتي از طريق امنيت زيرساخت اعمال مي‌گردند. به اين ترتيب كه با استفاده از مكانيزم‌هاي تعريف Zone، احراز هويت  و امنيت پورت‌هاي ارتباطي، راه نفوذ بسته مي‌شود. در موارد نگهداري اطلاعات در SANها و انتقال آن‌ها از طريق شبكه IP (از طريقFCIP و iSCSI) به منظور replication  و يا انتقال به سايت پشتيبان، براي برقراري امنيت در انتقال اطلاعات تدابير امنيتي نظير رمزنگار و استفاده از تونل‌زني در VPNها براي محيط انتقال اتخاذ مي‌گردد. امنيت زيرساخت امنيت زيرساخت به معناي حفاظت تجهيزات و ارتباطاتي است كه ترافيك را از Server Farm خارج و يا وارد آن مي‌نمايند. حفاظت تجهيزات شامل مكانيزم‌هاي احراز هويت در روترها، ايجاد محدوديت در ظرفيت ترافيك به منظور جلوگيري از اشباع شبكه و فيلتر‌كردن ترافيك ناخواسته با استفاده از امكانات DoS/DDos مي‌شود. براي ايجاد امنيت بيشتر زيرساخت در مقابل حملات و نفوذهاي ناخواسته، علاوه‌بر استفاده از امكانات تعريف VLANهاي متفاوت براي هر قسمت، در تعريف پلان‌هاي كنترلي، محدودكننده‌هاي ترافيك و امنيت پورت‌ها از سياست‌هاي امنيتي استفاده مي‌شود.       روش‌هاي مجازي سازي و  بخش‌بندي مجازي‌سازي (Virtualization) و سگمنت كردن (Segmentation) تجهيزات شبكه علا‌وه‌بر تاثير بر مركز داده، بر كليه محيط‌هاي ارتباطي نظير شبكه WAN ،Campus و ساير نقاط متصل به مركزداده نيز موثر است. مجازي‌سازي زماني اعمال مي‌گردد كه عملكرد تجهيزات شبكه و انتقال ترافيك بر اساس مجوزهاي دسترسي افراد تعيين گردد. مجوز دسترسي افراد در نقاط ورودي به شبكه تعيين مي‌شود و اين افراد مطابق مجوز خود مي‌توانند به منابع تعريف شده‌اي دسترسي داشته باشند. مجوز دسترسي به اطلاعات در مراكزداده براساس نوع برنامه‌ كاربردي و محدوديت‌هاي آن تعريف مي‌گردد كه خود از طريق محيط‌هاي سخت افزاري محدود مي‌شود. آنچه در شكل 3 نشان داده شده است، بيانگر نحوه ورود اطلاعات به مركز داده و از آنجا به Server Farm مربوطه مي‌باشد. همان‌گونه كه مشاهده مي‌شود، ترافيك از يك مسير ايزوله به Server Farm مربوطه منتقل مي‌گردد. در راه اين انتقال، ترافيك از فايروال‌ها و Load balancerهايي كه به صورت مجازي براي كنترل دسترسي به برنامه‌هاي كاربردي نصب شده روي سرورها ايجاد شده‌اند، عبور مي‌نمايد و برنامه‌هاي كاربردي با استفاده از VLANها و VSAN ها به صورت مجازي از يكديگر جدا شده‌اند.   مجازي‌سازي در مراكزداده هم در لايه سرورها و هم در لايه تجهيزات شبكه صورت مي‌پذيرد. فناوري‌هاي مطرح در زمينه مجازي‌سازي سرورها ميزان بالايي از قابليت‌ها را براي سرورها و محيط پياده‌سازي برنامه‌هاي كاربردي به ارمغان مي‌آورد. با به‌كارگيري اين فناوري‌ها در تجهيزات شبكه نظير فايروال‌ها، سوييچ‌ها، روترها و load balancerها مي‌توان محيط امني را براي اجراي برنامه‌هاي كاربردي ايجاد نمود. مجازي‌سازي در سرورها به صورت كلي مستقل از نوع پلتفرم اجرايي آن‌ها انجام مي‌شود. به‌طور كلي دو روش مجازي‌سازي در سرورها مطرح است: در روش اول يك سرور به چندين سرور مجازي تبديل مي‌شود كه هر يك سيستم عامل خود را دارند و برنامه‌هاي كاربردي خود را اجرا مي‌نمايند. در روش دوم چندين سرور به صورت مجازي به يك سرور با يك سيستم عامل براي اجراي يك برنامه كاربردي خاص تبديل مي‌شوند. ظرفيت CPU در سرورهايي كه به اين روش ايجاد مي‌شوند، با كاهش يا افزايش تعداد سرورها تغيير مي‌يابد. مجازي‌سازي در سرويس‌هاي شبكه‌اي، عبارت است از تعريف سطوح دسترسي براي افراد يا گروه‌هاي كاري و جدا نمودن اين گروه‌ها از يكديگر. در برنامه‌هاي كاربردي چند سطحي، هر سطح داراي امنيت و توسعه‌پذيري خود است و مجازي‌سازي بدون ايجاد خلل در لايه‌هاي مختلف از طريق تجهيزات مركز داده اعمال مي‌گردد. به طور مثال، با استفاده از يك سري فايروال‌هاي اضافي در مركز داده مي‌توان به صورت مجازي براي هر برنامه‌كاربردي يك فايروال مجزا تعريف نمود. هر يك از اين فايروال‌ها مستقل از ديگران فعاليت مي‌نمايند و به صورت مستقل پيكربندي مي‌شوند. درباره مجازي‌سازي در سرويس‌هاي ارتباطي در مركزداده مي‌توان با بهره‌مندي از امكانات تعريف VLANها و VSANها در مركز داده منابع را به صورت مجازي از يكديگر جدا نمود. با استفاده از مفاهيم مجازي‌سازي مي‌توان روترها و سوييچ‌هاي مجازي را نيز ايجاد نمود. مسيريابي مجازي كه به اين ترتيب ايجاد شده است، اين امكان را فراهم مي‌كند كه در هر روتر چندين نقشه مسيريابي مجازي براي Applicationهاي مختلف ايجاد نماييم. در سوييچينگ مجازي نيز از دو سوييچ مجزا به عنوان يك سوييچ استفاده مي‌شود كه باعث كاهش پيچيدگي در پيكربندي سوييچ و از همه مهم‌تر ايجاد افزونگي فيزيكي براي سوييچ مي‌شود. موضوع مهم ديگر، بخش‌بندي يا سگمنت كردن است. سگمنت كردن در مراكز داده، عبارت است از: جداسازي منطقي تجهيزات و سرويس‌ها و نحوه دسترسي به آن‌ها. در اين حالت بايد براي گروه‌هاي مختلف، سطح دسترسي يكساني به برنامه‌هاي كاربردي مشابه ايجاد نمائيم. سه بخشي كه در ايجاد محيط‌هاي سگمنت شده بايد مد نظر قرار گيرند عبارتند از: فهرست‌هاي كنترل دسترسي، فناوري‌هاي انتقال و برنامه‌هاي كاربردي. كنترل دسترسي كاربران به طور كلي در نقاط دسترسي به شبكه، نظير شعبات، Campusها و سمت اينترنت صورت مي‌پذيرد. در اين نقاط كاربران مورد بررسي قرار مي‌گيرند و پس از تطابق اطلاعات با مشخصات موجود در پايگا‌ه‌‌هاي اطلاعاتي شبكه به آن‌ها مجوز ورود به شبكه داده مي‌شود. متناسب با سطح دسترسي تعيين شده، هر كاربر در گروه ويژه‌اي قرار داده مي‌شود تا بتوان سياست‌هاي دسترسي آن‌ها را كنترل كرد.          بخش ديگري كه با استفاده از سگمنت كردن شبكه به صورت منطقي جدا مي‌شود، رسانه انتقال ترافيك كاربران براي دسترسي به برنامه‌ها است. در اين حالت، به‌صورت منطقي مسير امني براي انتقال ترافيك كلا‌ينت‌ها در يك زيرساخت مشترك ايجاد مي‌شود و در صورتي كه ترافيك به مقصد Server Farm باشد، كنترل دسترسي در ورودي مركز داده انجام مي‌شود. به طور كلي سگمنت كردن شبكه در مواردي مورد استفاده قرارمي‌گيرد كه رسانه انتقال و مركز داده بين چندين ارائه دهنده سرويس مشترك باشد. براي سگمنت كردن شبكه لازم است فناوري‌هاي متناسبي مورد استفاده قرار گيرد. به طور مثال، براي كنترل دسترسي به شبكه و تعريف گروه‌هاي كاري با مجوزهاي يكسان براي كاربران برنامه‌هاي كاربردي، استاندارد IEEE 802.1X و AAA مورد استفاده قرارمي‌گيرد. براي ايجاد امنيت ارتباطات در مراكز داده و رسانه انتقال ترافيك، از فناوري‌هاي ايجاد تونل در لايه‌هاي 2 و 3 و همچنين ايجاد شبكه‌هاي خصوصي مجازي مبتني بر MPLS ‌و يا VRF Lite استفاده مي‌شود. در داخل مركز داده نيز براي Map كردن مسير انتقال به برنامه كاربردي موردنظر از فناوري‌هاي مجازي‌سازي در روترها و سوييچ‌ها استفاده مي‌شود. تداوم  ارائه سرويس   به منظور جلوگيري از ايجاد اختلال در ارائه سرويس، مهم‌ترين عامل  افزونگي است. در مراكز داده‌اي كه به صورت توزيع شده فعاليت مي‌نمايند، اين افزونگي بايد علا‌وه‌بر تجهيزات، بر روي لينك‌هاي ارتباطي نيز اعمال شود. در طراحي مراكز داده به‌خاطر حفظ افزونگي، يك مركزداده پشتيبان به صورت Hot درنظر گرفته‌مي‌شود. اين مركز داده معمولاً در نزديكي مركز داده اصلي قرار دارد و به صورت متقارن از اطلاعات كپي‌برداري مي‌نمايد. براي پشتيباني بيشتر از مركز داده در صورت از كار افتادن مركز داده اصلي و پشتيبان Hot آن، يك مركز داده ديگر در نظر گرفته مي‌شود كه به طور فيزيكي از مركز داده اول جداست و حتي در شرايطي، در يك شهر ديگر قرار دارد. اين مركز داده اطلاعات را به صورت نامتقارن از مركز داده اصلي كپي مي‌نمايد. در گذشته اطلاعات تنها در SANها ذخيره مي‌شد و مفهوم تداوم ارائه سرويس، امكان دسترسي به اطلاعات ذخيره شده در SANها بود. اما در حال حاضر امكان انتخاب برنامه‌هاي كاربردي و حتي رسانه ارتباطي نيز وجود دارد كه از آن به امكان انتخاب سايت و Stretched Clusters نيز تعبير مي‌شود. ساختار فيزيكي مركز داده    ساختار فيزيكي مراكز داده كه به طور مشخص شامل امكانات كابل‌كشي، توان الكتريكي، سيستم‌هاي خنك‌كننده، ساختار كف كاذب از نقطه‌نظر توان تحمل نيروي واردشده بر سطح، ميزان افزايش سرورها و رك‌ها مي‌شود، با رشد سريع تقاضاها و برنامه‌هاي كاربردي، تغييرات قابل ملاحظه‌اي داشته است. در حال حاضر با توجه به افزايش تعداد سرورها، تعداد پورت‌هاي موردنياز به ازاي هر رك و مواردي از اين قبيل، طراحي مراكز داده از لحاظ ساختار فيزيكي دستخوش تغييرات اساسي شده است. براي طراحي مراكز داده جديد بايد تحليل توان موردنياز سرورها، نيازهاي سيستم‌هاي خنك‌كننده و كابل كشي و همچنين چيدمان داخل رك‌ها متناسب با توان در نظر گرفته شده براي كف كاذب به صورت دقيق انجام پذيرد. زيرا نمي‌توان پس از ايجاد مراكز داده، بسياري از اين عوامل را تغيير داد. معماري شبكه مراكز داده نسل جديد ساختار مراكز داده نسل آينده بايد به گونه‌اي باشد كه بتواند كليه فناوري‌هاي مربوطه را پشتيباني نمايد. براي تحقق اين امر لازم است در معماري مراكز داده نسل آينده سه عامل زيرساخت ارتباطي شبكه، سرويس‌هاي قابل ارائه از طريق مركزداده و امكانات مربوط به توزيع سرويس‌ها مد نظر قرار گيرد. زيرساخت ارتباطي مركز داده‌ زيرساخت ارتباطي مراكزداده (Data Center Fabric) در حقيقت پشتيبان سوييچينگ در Server Farmهاست. اين زيرساخت امكان برقراري ارتباطات <از> و <به> مركز داده، داخل مراكز داده و بين Server Farmها را فراهم مي‌سازد.  ارتباطات مركز داده عمدتاً به‌صورت Client-to-Server ،Server-to-Server ،Server-to-Storage و يا Storage-to-Storage است.   ارتباطات Client-to-Server به برنامه‌هاي كاربردي تراكنشي مربوط مي‌شود. در حالي كه ارتباطات Server-to-Server از ارتباطات Client-to-Server به صورت غيرمستقيم ناشي مي‌شود و به‌طور كلي شامل تبادل اطلاعات با پايگاه‌هاي داده و ساير سرورها است. ارتباطات Server-to-Storage معمولاً براي دسترسي به اطلاعات در يك SAN است. آخرين ارتباط مربوط به تبادل اطلاعات بين دو يا چند سيستم ذخيره‌سازي است كه عموماً براي تهيه نسخه پشتيبان از اطلاعات هر يك از Storageها مورداستفاده قرار مي‌گيرد. گزينه‌هاي مطرح براي برقراري اين نوع ارتباطات استفاده از اترنت و يا Fiber Channel است كه متناسب با ساختار انتخاب مي‌شود. به طور مثال، از ارتباطات مبتني بر اترنت براي برقراي ارتباطات Client-to-Server استفاده‌مي‌شود. در حالي كه ارتباطات ميان Storageها و سرورها عمدتاً مبتني بر فيبرنوري است.  شكل 4 نمونه‌اي از اين  زيرساخت را نشان مي‌دهد. سرويس‌هاي مراكز داده نسل جديد سرويس‌هايي كه براي انتقال ترافيك Client-to-Server و برخي از ارتباطات Server-to-Server براي برنامه‌هاي كاربردي تراكنشي مورداستفاده قرار مي‌گيرند، شامل سرويس‌هاي امنيتي، بهينه‌سازي برنامه‌هاي كاربردي و مديريت شبكه مي‌شوند. سرويس‌هاي امنيتي عموماً شامل فايروال، IDS، امنيت در ارتباطات به صورت پياده‌سازي تونل‌هاي IPSec، شبكه‌هاي خصوصي مجازي مبتني بر SSL، سرويس‌هاي DoS و DDoS در كنار سرويس‌هاي شبكه‌اي نظير جلوگيري از پخش ترافيك، ارسال ARP در شبكه و نظاير آن‌ها مي‌باشد. سرويس‌هاي مرتبط با بهينه‌سازي برنامه‌هاي كاربردي شامل توزيع ترافيك و بالانس آن، سرويس SSL offloading و دو سرويس جديد File caching و Message Manipulation است. سرويس File caching در حقيقت روشي براي بهينه‌سازي كارايي متمركزسازي در فايل‌هاي مراكز داده است. سرويس Message Manipulation نيز براي كاهش پيچيدگي در مجتمع‌سازي برنامه‌هاي كاربردي  مورداستفاده قرار‌مي‌گيرد. سرويس‌هاي مديريت شبكه كه در اين قسمت عنوان شده است، عمدتاً شامل مديريت و Provisioning المان‌هاي شبكه به صورت سنتي است. در حالي كه با مطرح شدن Provisioning به صورت end-to-end اين سرويس بايد علاوه بر امكان مانيتورينگ، قابليت‌هايي نظير آناليز امنيت و تخمين ظرفيت بهينه‌سازي برنامه‌هاي كاربردي را نيز شامل شود. در مراكز داده‌اي كه در اين مقاله معرفي شده‌اند فضاي ذخيره‌سازي اطلاعات نيز به صورت مجازي به قسمت‌هاي مختلفي تقسي شده‌اند. در برخي موارد نيز اين مجازي‌سازي منجر به ايجاد يك محيط ذخيره‌سازي متمركز با استفاده از چندين سيستم ذخيره‌سازي شده‌است. يعني با استفاده از فناوري‌هاي ارتباطي موجود، سيستم‌هاي ذخيره‌سازي‌اي كه به صورت توزيع شده در سطح مراكز داده وجود دارند، به طور مجازي به يك سيستم ذخيره‌سازي تبديل مي‌شوند. در اين حالت بايد سرويس‌هاي Gateway نيز براي برقراري ارتباط با پشتيباني از iSCSI و يا FCIP ارائه شوند

مديريت يك LAN كوچك

اگر بخواهيد مديريت يك شركت كوچك را برعهده بگيريد، مجبور به استفاده از اكتيودايركتوري يا ويندوز 2000 نيستيد و در عوض مي‌توانيد از ويندوز XP حرفه‌اي به عنوان سيستم‌عامل سرور خود استفاده كنيد كه علاوه بر كم خرج بودن، مديريت آن هم نسبت به ويندوز 2000 ساده‌تر است.

اگر با يك شبكه بزرگ كه برپايه اكتيودايركتوري ويندوز 2000 پياده شده است، كار كرده باشيد حتماً متوجه پيچيدگي مديريت كاربران و منابع  شده‌ايد. حال اگر بخواهيد مديريت يك شركت كوچك را برعهده بگيريد، مجبور به استفاده از  اكتيودايركتوري  يا ويندوز 2000 نيستيد و در عوض مي‌توانيد از ويندوز XP حرفه‌اي به عنوان سيستم‌عامل سرور خود استفاده كنيد كه علاوه بر كم خرج بودن، مديريت آن هم نسبت به ويندوز 2000 ساده‌تر است. با مديريت كاربران توسط ويندوزXP نيز همانند يك شبكه بزرگ مي‌توانيد امنيت دستيابي به فايل‌ها و منابع روي شبكه را تأمين كنيد. شما مي‌توانيد نحوه دستيابي كاربران به منابع مختلف را مديريت كنيد و به هر كاربر شناسه كاربري خاص خود را بدهيد. دقت كنيد كه براي اين كار فقط  استفاده از ويندوز XP حرفه‌اي امكان‌پذير است و نمي‌توان از ويندوز XP خانگي براي مديريت شبكه استفاده نمود. User Account اولين مورد لازم براي هر كاربري كه مي‌خواهد به منابع شبكه دسترسي داشته باشد، داشتن يك شناسه منحصر به فرد است. براي ايجاد اين شناسه با نام Administrator (همان مدير شبكه) وارد ويندوزXP  شويد و با رفتن به پنجره Control Panel تنظيمات مربوطه به كاربران اعم از اضافه، حذف و مديريت كاربرها را به انجام دهيد. براي ايجاد شناسه‌هاي كاربري گزينه User Account را انتخاب كنيد. با انتخاب اين گزينه چندين پنجره پي‌درپي جهت تنظيم شناسه‌هاي ورودي كاربران ظاهر مي‌شود. شما مي‌توانيد شناسه‌اي كه قبلاً وجود داشت را تغيير دهيد، يك شناسه جديد به وجود آوريد و حتي وضعيت فعال و غيرفعال بودن كاربران را مشخص نماييد. اگر بخواهيد تنظيمات يك شناسه موجود را تغيير دهيد، روي نام مربوطه‌اش كليك كنيد، در نتيجه گزينه‌هاي لازم براي تغييرات ظاهر مي‌شود. اضافه نمودن يك شناسه هم كار ساده‌اي است. فقط كافي است روي گزينه New Account كليك كنيد و با طي چندين مرحله شناسه موردنظر را ايجاد كنيد. محدوده عمل هر كاربر در شبكه امري نسبتاً مهم به حساب مي‌آيد. مدير شبكه (Administrartor) در يك شبكه كوچك يا بزرگ، احاطه كامل بر تمام تنظيمات كاربران دارد، در حالي كه بقيه كاربران تنها به منابعي دسترسي خواهند داشت كه مجوز دستيابي به آن‌ها را از مدير شبكه دريافت كرده باشند. شما شايد براي بيشتر كاربران شبكه، شناسه‌هاي كاربري محدود شده‌اي در نظر بگيريد يا به عبارتي دامنه فعاليت كاربران را محدود نماييد. هر چند كه توزيع عمليات دستيابي به منابع بين چندين كاربر باعث مي‌شود مديريت آن‌ها ساده گردد. هنگامي كه نوع مسووليت كاربر را مشخص نموديد، آن‌گاه مي‌توانيد براي هر كدام از آن‌ها توضيحي در نظر بگيريد كه نشان‌دهنده نوع فعاليتشان باشد. مثلاً ممكن است يكي نصب برنامه‌ها را انجام دهد و ديگري اجازه ايجاد بعضي تغييرات در سيستم را داشته باشد. دقت كنيد كه بعضي از برنامه‌ها بدون اجازه مدير شبكه توسط كاربران نصب نمي‌شوند. نصب يك نرم‌افزار در ويندوزXP احتياج به شناسه مدير شبكه دارد، هر چند كه اين ويژگي باعث نمي‌شود كه كاربران به برنامه‌هاي نصب شده دسترسي نداشته باشند. بعد از اين‌كه نوع فعاليت كاربر را مشخص كرديد، گزينه Creat Account را كليك كنيد. مشخصه‌هاي ديگري كه مي‌توانيد به شناسه‌ها اضافه كنيد الصاق نمودن عكس و دادن كلمه رمز عبور به هر كدام است. ويندوز XP اين قابليت را دارد كه براي هر كاربر رمز عبور منحصر به فردي در نظر بگيرد. طي ايجاد كلمه رمز گزينه‌اي به نام "password hint" وجود دارد كه شامل كلمه‌اي جهت يادآوري كلمه رمز، در صورت فراموش نمودن آن است. البته اين را در نظر داشته باشيد كه چنين چيزي در حقيقت مزيتي دربرندارد چون عبارت موجود در "password hint" براي تمام كاربران قابل ديدن است، چرا كه در ويندوز XP همه شناسه‌ها در صفحه اوليه ويندوز به صورت پيش‌فرض وجود دارند. شما به عنوان يك مدير شبكه مي‌توانيد براي مديريت چندين كاربر كه دستيابي يكسان به منابع دارند از گروه‌ها استفاده كنيد. گروه‌هايي كه در ويندوز XP وجود دارند عبارتند از Administrator Group كه شامل هر شناسه‌اي است كه توسط مدير شبكه به وجود آمده است و گروه Every one كه شامل همه شناسه‌هاي موجود در شبكه است. استفاده از گروه‌ها سبب مي‌شود در زمان مديريت كاربران صرفه‌جويي شود. شما همچنين مي‌توانيد شناسه‌هاي كاربري را در طي نصب ويندوز XP، ايجاد كنيد هر چند كه چنين شناسه‌اي قابليت‌هايي اعم از تغيير تنظيمات شناسه‌ها يا ايجاد رمز عبور را دارا نمي‌باشد و مي‌بايست بعد از نصب ويندوز با مراجعه به Control Panel تنظيمات لازم را ايجاد نمود. در نظر داشته باشيد كه يك شناسه كاربري بدون رمز عبور هيچ تضمين امنيتي را ندارد چرا كه هر كسي مي‌تواند با آن وارد شبكه شود. Sharing folders به اشتراك گذاشتن فايل‌ها و منابع روي شبكه به اين معني است كه تمام كاربران بتوانند از آن استفاده كنند. زماني كه شناسه‌هاي كاربران را ايجاد كرديد، مي‌توانيد محدوديت‌هايي را براي دستيابي كاربران به منابع ايجاد كنيد. معمولاً محدوديت‌هايي ايجاد شده روي فايل‌ها و فولدرهاست. شما مي‌توانيد مشخص كنيد كه كدام فايل‌ها در دسترس باشند و محدوده دستيابي هر كدام را مشخص كنيد. نكته قابل توجه در دادن مجوزهاي دستيابي اين است كه درايو موردنظر در ويندوز XP  بايد به صورت NTFS فرمت شده باشد چرا كه در سيستم‌فايلي Fat تنها مي‌توان به فايل‌هاي به اشتراك گذاشته شده دسترسي پيدا كرد اما محتويات فايل‌ها و فولدرهايشان قابل ديدن نيست. با استفاده از فرمت NTFS مي‌توانيد اجازه دستيابي به فايل‌ها و فولدرها را براي كاربران مختلف محدود كنيد. براي به اشتراك گذاشتن يك درايو يا فايل، windows explorer يا My Computer را باز كرده و روي فايل يا فولدر مربوطه كليك راست كنيد. گزينه properties را انتخاب نموده و سپس قسمت sharing را كليك كنيد. New share را انتخاب كنيد و نام مربوطه، توضيحات لازم و حداكثر افرادي كه حق دستيابي به آن دارند را مشخص كنيد. با كليك رويOK، فايل يا درايو مربوطه‌تان به اشتراك گذاشته مي‌شود. با انجام اين كار خواهيد ديد كه براي بيشتر فولدرها گزينهsharing همراه با گزينه‌ "آيا اين فولدر share شود يا خير خواهد بود؟ اگر در ويندوز XP گزينه‌هاي فوق قابل ديدن نباشد، در پنجره Control panel به قسمت View و گزينه Folder option برويد و گزينه use simple file sharing را انتخاب كنيد.   در گروه Every one، به طور پيش‌فرض هر كاربر قابليت خواندن و نوشتن در فايل‌هاي ‌share ‌شده را دارد. همچنين شما مي‌توانيد با استفاده از permission ها يا مجوزهاي دستيابي، اين‌كه كدام يك از كاربران، در كدام گروه مي‌توانند از منابع اشتراكي استفاده كنند را مشخص كنيد و تنظيمات ويژه هر كدام را داشته باشيد. اگر مي‌خواهيد از مجوزهاي دستيابي NTFS براي سفارشي ساختن محدوده دستيابي كاربران استفاده كنيد، گزينه secunty را در قسمت properties انتخاب كنيد، سپس در قسمت Advanced با كليك روي دكمه Add كادري ظاهر مي‌شود كه در آن مي‌توانيد نام كاربران و گروه‌هاي مربوطه‌شان را براي دستيابي به منابع، مشخص كنيد. مجوزهاي دستيابي اوليه عبارتند از:‌ Full Control  با اين مجوز، كاربران كنترل كامل روي فولدها و محتوياتشان را دارند كه مي‌تواند شامل تغيير مجوز دستيابي، ايجاد يا حذف فايل‌ها و فولدرها و گرفتن حق مالكيت از آن‌ها باشد. Read And Execute  با اين مجوز، كاربران مي‌توانند فايل‌ها و اجراي برنامه‌هاي موجود در آن‌ها كه به اشتراك گذاشته شده‌اند را مشاهده نمايند. List Folder Content  با اين مجوز، كاربران مي‌توانند محتويات فولدرها و زيرفولدرهايشان را مشاهده كنند و مشخصه‌هاي  فايل‌ها و فولدرها را نيز ببينند. Read با اين مجوز، يك كاربر مي‌تواند مشخصات يك فولدر و محتويات آن را ببينيد. Write با اين مجوز، يك كاربر مي‌تواند فايل‌ها و فولدرها را ايجاد كرده و تغييرات لازم در آن‌ها را ايجاد كند. جالب است بدانيد كه زيرفولدرها مجوزهاي دستيابي خود را از فولدرهاي بالاتر خود به ارث مي‌برند كه اين موضوع خود باعث محدودتر شدن توانايي شما در ايجاد تغيير مجوزها مي‌شود. چون گروه Every one شامل همه كاربران مي‌باشد، بايد اين گروه را از ليست مجوزهاي دستيابي حذف كنيم و سپس به صورت مجزا به كاربران و گروه‌ها اجازه دستيابي دهيم. دقت كنيد كه نبايد به جاي حذف گروه Every one  از ليست مجوزهاي دستيابي به آن لغو مجوز دستيابي (deny access) را بدهيد، چون از آن‌جايي كه در ويندوز XP، لغو دستيابي به اجازه دستيابي ارجحيت دارد، در نتيجه هيچكدام از كاربران حتي مدير شبكه نيز به منابع دسترسي نخواهند داشت. خوب است بدانيد كه هر چند اجازه دستيابي به گروه Every one و سپس لغو نمودن دستيابي از كاربران مشخص يا گروه‌هايي ديگر كار ساده‌اي به نظر مي‌رسد، ولي ممكن است با اين كار محدوديت‌هاي لازم براي دستيابي كاربراني كه در آينده ايجاد خواهند شد را فراموش كنيد.  اگر رمز عبور خود را فراموش كرديد يكي از رايج‌ترين مشكلاتي كه براي يك مدير شبكه به‌وجود مي‌آيد اين است كه كاربر يا كاربراني رمز عبور خود را فراموش مي‌كنند. ويندوزXP اين مشكل را با استفاده از ساختن يك reset disk توسط كاربران حل مي‌كند. براي ايجاد چنين ديسكي، يك فلاپي خالي را درون درايو خود قرار دهيد و در پنجره Control Panel در قسمتUser Account روي شناسه كاربري موردنظر دوبار كليك كنيد.   روي گوشه سمت چپ پنجره، پايين عبارت Related tasks ، گزينه prevent a forgotten password را انتخاب كنيد. تعدادي پنجره ظاهر مي‌شود كه شما با طي مراحل آن‌ها مي‌توانيد ديسك موردنظر را بسازيد. اگر كاربري چندبار به طور متوالي كلمه رمز اشتباه را وارد كند، ويندوز از وي درخواست reset disk را مي‌كند كه با استفاده از آن كاربر به شبكه شناسانده مي‌شود. اما دقت كنيد كه بعد از ورود كاربر به شبكه از وي درخواست كلمه رمز جديد مي‌شود و در نتيجه ديسكت هم با كلمه رمز جديد بروز مي‌شود. آخرين نكته‌اي كه تذكر آن را به عنوان يك مدير شبكه براي شما ضروري مي‌دانيم اين است كه اين ديسكت را در جاي امن و دور از دسترس همه كاربران قرار دهيد. سید مهرداد قادریان

درباره مدارک دانشگاهی بیشتر بدانیم

همه ما در باره مدارک دانشگاهی رایج در ایران به اندازه کافی می دانیم: فوق دیپلم، لیسانس، فوق لیسانس، دکترا و سرانجام فوق دکترا. این مدارج را می توان پله پله طی کرد (ناپیوسته) و یا به طور پیوسته (البته تا دکترای حرفه ای). اما آیا تا کنون به یافتن معادل انگلیسی آنها نیاز پیدا کرده اید؟ کاری که تا حدی مساله دار به نظر می رسد. در این نوشته سعی کرده ام مدارج دانشگاهی معتبر دنیا را به شما معرفی کنم. اگر علاقمندید، با من باشید.

در ایالات متحده
در آمریکا، درجات اصلی دانشگاهی، عبارتند از:
الف) لیسانس(Bachelor's Degree) که معولا 4 سال است و خود به دو دسته تقسیم می شود:
Bachelor of Art یا (.B.A): که همان لیسانس خودمان است در رشته های علوم انسانی مثلا علوم طبیعی، علوم اجتماعی و زبانهای خارجی
Bachelor of Science یا (.B.S یا .B.Sc): که همان لیسانس خودمان است در رشته های تجربی و مهندسی.

ب) فوق لیسانس (Master's Degree) که معولا دو تا سه سال است و باز هم به دو دسته تقسیم می شود:
Master of Art یا (.M.A): که همان فوق لیسانس خودمان است در رشته های علوم انسانی مثلا علوم طبیعی، علوم اجتماعی و زبانهای خارجی
Master of Science یا (.M.S یا .M.Sc): که همان فوق لیسانس خودمان است در رشته های تجربی و مهندسی.
ج)دکترا (معمولا.Ph.D) که حدودا یکسال یا بیشتر به طول می انجامد و فرد علاوه بر تحصیل باید به تدریس و انجام پایان نامه نیز مبادرت ورزد.

همچنین در بعضی از رشته ها که کار عملی در آنها ضرورت دارد (مانند حقوق، پزشکی، دندانپزشکی، داروسازی و... ) نوع دیگری از درجات علمی به نام First Professional Degree وجود دارد که خود در دو رده Graduate و Undergraduate (قبل از لیسانس یا بعد از لیسانس) اهدا می شود.  در صورتی که فرد در رده Graduate موفق به اخذ First Professional Degree شود به آن دکترای حرفه ای (Professional Doctorate)  می گویند. این نوع مدرک معمولا در آمریکا رایج است ( و البته در ایران). در بیشتر کشورهای جهان برای دکترای حرفه ای معادل لیسانس یا فوق لیسانس آن را به فرد اهدا می کنند( در این کشورها، واژه دکتر به معنی کسی است که در اثر تحقیق و پژوهش و با طی دوره های ویژه به آن نایل گشته است).

در انگلستان
در انگلیس و کشورهایی که از سیستم انگلیسی در دانشگاه هایشان پیروی می کنند(مثل کانادا، ایرلند، هند، سنگاپور و هنگ کنگ) دو نوع لیسانس برای هر کدام از.B.A یا .B.S وجود دارد: نوع اول که نوع معمولی آن است و به آن Pass Degree می گویند و معمولا سه سال طول می کشد و نوع دوم که نیازمند نمرات بالاتر در طول تحصیل و گاها طی دوره طولانی تری است که به آن Honours Degree می گویند. اگر فردی لیسانس از نوع دوم داشته باشد کلمه Hons را بعد از عنوان مدرکش داخل پرانتز می نویسند. مانند (B.A. (Hons
برای مدارج بالاتر (Postgraduate) مانند M.A مدرک Honours وجود ندارد چون معمولا در این رده ها ارزیابی به وسیله امتحان انجام نمی شود.
همچنین در اینجا هم مدرک دکترای حرفه ای وجود دارد مثلا برای پزشکان (.M.D) و برای متخصصان دندانپزشکی (DDS).

سید مهرداد قادریان

شیوه های گذر از فیلتر(تخصصی)

(هدف از درج این پست تنها اموزش فیلتر از دیدگاه مخابراتی است و

همه ی لینک های فیاترشکن مسدود می باشد.امیدوارم این لینک سبب

 فیلتر شدن وبلاگ ما نشود.درضمن عکس های اموزش این پست را

نیز حذف کردم که باعث فراگیری کامل عبور از فیلترینگ نشود)

HUBS & SWITCHS

دوستان گرامی امروزه هاب ها و سوویچ ها جز ابتدایی ترین قسمت شبکه ها می باشند که در لینک زیر به معرفی ان می پردازیم

متاسفانه سرعت اینترنت پایین است و نمی توانم کتاب ها و فلش های اموزش شبکه  را برای شما قرار دهم .

لینک دانلود

سید مهرداد قادریان

CSMA

دوستان عزیز لینک زیر حاوی یک فایل فلش در زمینه CSMA شبکه هاست که از طرف این

 وبلاگ به شما دوستان عزیز تقدیم می گردد.

لینک دریافت

سید مهرداد قادریان

Single-cell li-lon / ll-Polymer chargers in

 SOT-23 packages  

Microchip announces the cost-e]. leeuve MCP7381 X limer charge.management conntrollers. Offering programmable charge currents up 10 500 rnA, they feature integrated current sense, integrated poss transistor, thermol regulolion and reverse 0011tery proteclion,oll in a 5-pin SOT· 23 package.

Since they operate within USB cuttput-power [irnits, the MCP7381 X chnrqe-mcncqernent controllers con be powered vic the USB ports

on mosl PCs. The chorge-enable input of the new devices provides o very simple interface fOf design. ers 10 use. The MCP7381\ has a digital input and selectable USB charge currents 01 either 100 rnA or 500 rnA, while the MCP738 12 offers 0 user.progrommoble chorge current via an externnl resistor. The new devices are ideal lor a range of consumer electronic deevices, such as rechargeoble toys end low-cosf MP3 players. Scmples of the new devices are

available at scmmple.microchip. com and volume producfion orders can be placed today ot www. microchipdirecl. cam. Far mare innformolion, visit Microchip's Web ene oi: . lom/MCP7381X.

 سید مهرداد قادریان